INTI (kech. „Słońce”)

W mit. inkaskiej uosobienie słońca, boski przodek Inków, czczony na terenie całego imperium. Był uważany za syna wielkiego stwórcy (zob. Viracocha, Illa Tecęe), męża Mamy Quilli i ojca m.in. – Manco Capaka, któremu objawił się, podobnie jak jednemu z historycznych władców, znanemu jako Pacha- cuti Inka Yupanki. Władca ów, zanim wstąpił na tron w 1438 r., miał ujrzeć Słońce w antropomorficznej postaci w kryształowej tarczy, która wpadła do źródła w pobliżu Cuzco i którą później pieczołowicie przechowywał, wykorzystując do przewidywania przyszłości. I. przebywał zwykle w hanak pacha („górnym świecie”), tj. w niebie, dokąd udawali się także zmarli arystokraci (zwykli ludzie szli po śmierci do – Pachamamy). Jego ziemskim domem była przede wszystkim Cori Cancha („Złota Świątynia”) w Cuzco. Podczas poświęconych mu dorocznych uroczystości, odbywających się na głównym placu Cuzco, panujący inka w otoczeniu całej rodziny osobiście witał wschodzące Słońce modłami, a następnie częstował swego boskiego „ojca” trunkiem, wznosząc puchar ku niebu. Przy tej okazji składano również ofiarę z lamy.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

INMAR, Umer

W mit. udmurckiej najwyższy bóg-stwórca mieszkający w niebie lub na słońcu, syn Mu-Kyłczin, brat – Keremeta (2). Mówiono o nim I.-atai („Ojciec-I.”), wspominając i I.-anai („Matkę- -I.”), zapewne jego żeński odpowiednik (por. awy). W modlitwach był też nazywany I.-Kyłczin; jego postać zlewa się niekiedy z postacią Kyłdysina, znanego m.in. pod imieniem Kyłczin. Jako demiurg zamierzał tworzyć tylko dobre rzeczy, ale Keremetowi (2), pełniącemu rolę demiurga pomocniczego, udało się niejednokrotnie pokrzyżować te plany. Gdy I. uformował płaską ziemię z mułu wyniesionego przez Keremeta (2) z dna praoceanu, „pomocnik” zniekształcił ją górami. Keremet (2) przeszkadzał bratu także w tworzeniu ludzi, w wyniku czego I. musiał wygubić pierwsze, nieudane istoty ludzkie, zakazując im rozmnażać się lub zsyłając potop, po czym stworzył nowych ludzi. rządził pogodą, stąd był również dawcą urodzaju. Jego święto obchodzono na wiosnę, wznosząc modły pośrodku pola. Składano mu w ofierze konie, krowy, owce lub cielęta białej maści. INNARAWANTES (hetyc. „Krzepcy”, „Silni”) – w mit. hetyckiej bóstwa opiekuńcze przejęte z mit. luwijskiej ( Annarumenzi).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ING

Bóstwo zachodniogermańskie, zapewne odpowiednik skandynawskiego Inguna(r)-Freya (zob. Frey). Sądzi się, że był ubóstwionym przodkiem-eponimem Ingewonów, tj. Germanów pobrzeża
Morza Pn. (późniejszych Sasów, Anglów, Chauków i Fryzów), synem Mannusa i bratem Irmina.
INKARRI – bohater inkaskiej legendy, bóg lub władca, syn Słońca ( Inti), ścięty przez Hiszpanów (ich boga lub króla), który odradza się stopniowo z głowy przechowywanej w strzeżonej kryjówce, a kiedy jego ciało odrośnie całkowicie (lub głowa połączy się z pogrzebanym tułowiem), powróci i będzie sądzić ciemiężycieli Indian. Na postać I. złożyły się różne osoby, zarówno mityczne, jak i historyczne, m.in. jeden z ostatnich władców inkaskich, Atahualpa, który, zanim Hiszpanie ścięli mu głowę w 1533 r., miał poprzysiąc, że powróci i pomści swój naród. I. bywa zwykle przedstawiany jako demiurg. Stworzył wszystko, co istnieje, zamknął wiatr w jaskini i przywiązał słońce do wierzchołka góry. Wg jednej z wersji, wyznaczył też, rzucając swoim hełmem, miejsce pod budowę miasta Cuzco, stolicy przyszłego imperium.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

INDRA (sanskr. Indra)

Indyjski bóg firmamentu i przestworzy, piorunowy władca przejawiający się w nieskończonych formach, chociaż zwykle przedstawiany jest jako złocisty człowiek o wielkich dłoniach. W wedyjskim okresie hinduizmu był jednym z najważniejszych bogów. Bohaterski władca burzy opisany został przez Strabona jako Jupiter Pluvius. Wedy wspominają o nim jako o „burzycielu grodów”, należy go więc uważać za patrona wojowniczych Ariów podbijających Półwysep Dekański około 1600 r. p.n.e. i niszczących wielką cywilizację Mohedżo Daro. Z upodobaniem odurzał się świętym halucynogennym napojem rytualnym, soma, a jego lubieżne czyny zostały opisane w wielu mitach. Często posyłał niebiańskie nimfy, Apsary, by kusiły świętych mężów i odwodziły ich od ascetycznych praktyk (tapasu), ponieważ dzięki nagromadzeniu poprzez tapas wielkiej mocy mogliby zagrozić jego pozycji władcy. W niektórych pismach znaleźć można opisy jego walki z Kriszną, któremu musiał oddać pierwszeństwo. Wymienia się wiele demonów zgładzonych przez niego. Jego największym dziełem było zabicie piorunem demona suszy Writry, przez niektórych komentatorów uważanego za bramina. Wybrał za żonę Indrani, ponieważ była najbardziej lubieżna pośród bogiń. Jego niebem jest Swarga, gdzie rządzi 33 milionami bóstw.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!