INMAR, Umer

W mit. udmurckiej najwyższy bóg-stwórca mieszkający w niebie lub na słońcu, syn Mu-Kyłczin, brat – Keremeta (2). Mówiono o nim I.-atai („Ojciec-I.”), wspominając i I.-anai („Matkę- -I.”), zapewne jego żeński odpowiednik (por. awy). W modlitwach był też nazywany I.-Kyłczin; jego postać zlewa się niekiedy z postacią Kyłdysina, znanego m.in. pod imieniem Kyłczin. Jako demiurg zamierzał tworzyć tylko dobre rzeczy, ale Keremetowi (2), pełniącemu rolę demiurga pomocniczego, udało się niejednokrotnie pokrzyżować te plany. Gdy I. uformował płaską ziemię z mułu wyniesionego przez Keremeta (2) z dna praoceanu, „pomocnik” zniekształcił ją górami. Keremet (2) przeszkadzał bratu także w tworzeniu ludzi, w wyniku czego I. musiał wygubić pierwsze, nieudane istoty ludzkie, zakazując im rozmnażać się lub zsyłając potop, po czym stworzył nowych ludzi. rządził pogodą, stąd był również dawcą urodzaju. Jego święto obchodzono na wiosnę, wznosząc modły pośrodku pola. Składano mu w ofierze konie, krowy, owce lub cielęta białej maści. INNARAWANTES (hetyc. „Krzepcy”, „Silni”) – w mit. hetyckiej bóstwa opiekuńcze przejęte z mit. luwijskiej ( Annarumenzi).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ING

Bóstwo zachodniogermańskie, zapewne odpowiednik skandynawskiego Inguna(r)-Freya (zob. Frey). Sądzi się, że był ubóstwionym przodkiem-eponimem Ingewonów, tj. Germanów pobrzeża
Morza Pn. (późniejszych Sasów, Anglów, Chauków i Fryzów), synem Mannusa i bratem Irmina.
INKARRI – bohater inkaskiej legendy, bóg lub władca, syn Słońca ( Inti), ścięty przez Hiszpanów (ich boga lub króla), który odradza się stopniowo z głowy przechowywanej w strzeżonej kryjówce, a kiedy jego ciało odrośnie całkowicie (lub głowa połączy się z pogrzebanym tułowiem), powróci i będzie sądzić ciemiężycieli Indian. Na postać I. złożyły się różne osoby, zarówno mityczne, jak i historyczne, m.in. jeden z ostatnich władców inkaskich, Atahualpa, który, zanim Hiszpanie ścięli mu głowę w 1533 r., miał poprzysiąc, że powróci i pomści swój naród. I. bywa zwykle przedstawiany jako demiurg. Stworzył wszystko, co istnieje, zamknął wiatr w jaskini i przywiązał słońce do wierzchołka góry. Wg jednej z wersji, wyznaczył też, rzucając swoim hełmem, miejsce pod budowę miasta Cuzco, stolicy przyszłego imperium.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

INDRA (sanskr. Indra)

Indyjski bóg firmamentu i przestworzy, piorunowy władca przejawiający się w nieskończonych formach, chociaż zwykle przedstawiany jest jako złocisty człowiek o wielkich dłoniach. W wedyjskim okresie hinduizmu był jednym z najważniejszych bogów. Bohaterski władca burzy opisany został przez Strabona jako Jupiter Pluvius. Wedy wspominają o nim jako o „burzycielu grodów”, należy go więc uważać za patrona wojowniczych Ariów podbijających Półwysep Dekański około 1600 r. p.n.e. i niszczących wielką cywilizację Mohedżo Daro. Z upodobaniem odurzał się świętym halucynogennym napojem rytualnym, soma, a jego lubieżne czyny zostały opisane w wielu mitach. Często posyłał niebiańskie nimfy, Apsary, by kusiły świętych mężów i odwodziły ich od ascetycznych praktyk (tapasu), ponieważ dzięki nagromadzeniu poprzez tapas wielkiej mocy mogliby zagrozić jego pozycji władcy. W niektórych pismach znaleźć można opisy jego walki z Kriszną, któremu musiał oddać pierwszeństwo. Wymienia się wiele demonów zgładzonych przez niego. Jego największym dziełem było zabicie piorunem demona suszy Writry, przez niektórych komentatorów uważanego za bramina. Wybrał za żonę Indrani, ponieważ była najbardziej lubieżna pośród bogiń. Jego niebem jest Swarga, gdzie rządzi 33 milionami bóstw.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

INDIGETES

W rei. rzymskiej specyficzna kategoria bóstw, wypełniających ściśle określone czynności. Zaliczano do nich na przykład „moce” towarzyszące człowiekowi od momentu urodzin po śmierć, a więc od Conceviusa (bóg poczęcia) po Nenię (bogini lamentu pogrzebowego). Abeona miała uczyć dziecko chodzić, a Potina pić. Do grupy tej należała też pokaźna liczba „bóstw polnych”, sprawujących opiekę nad różnymi stadiami uprawy i wegetacji: Segetia nad siewem, Lactumus – dojrzewaniem kłosa, Flora – kwitnieniem. Bóstwa typu i. łączono też z określonymi miejscami: Janusa z drzwiami, Clivicolę ze spadzistymi ulicami, Cardeę z zawiasami drzwi. Były to bóstwa bezosobowe, nie stawiano im świątyń ani posągów, ale czczono w otoczeniu naturalnym lub na ołtarzu domowym. Tylko niektóre z nich uzyskały z czasem wyraźniejszą osobowość, np. Flora i -+ Janus.
INDR, Inder – w mit. Kafirów prawdopodobnie pierwotnie jedno z najwyższych bóstw, będące lokalnym wariantem hinduskiego In- dry, spełniające niektóre funkcje demiurga. Sądzono, że to I. stworzył winnice, wzgórza i doliny (świat). Z czasem zaczęto go czcić tylko jako patrona wina. Wedle jednego z mitów I. zmierzył się z wojowniczym Giszem i pokonany opłacał się mu winem (być może, rozumianym tu jako „boski napój” – odpowiednik hinduskiej somy). Wg innego mitu, I. władał wspaniałym gajem winnej latorośli, z którego wypędził go -+ Imra. Zachował się także wariant mitu, wedle którego I. (Inder) miał jednego syna i 7 córek (m.in. Disani). Syn Passamun-Panao od dziecka przejawiał niezwykłą mądrość, co niepokoiło ojca. Gdy pewnego razu młodzieniec rozwiązał pewne trudne zadanie, śmiejąc się przy tym, rozsierdzony ojciec zabił go i uciekł do Indii. Lokalnie u południowych Kafirów I. nadal uważany był za władcę bogów. Jego symbolem był złoty ptak, a on sam czasem występował w mitach jako orzeł.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!